De scholen weer open...

Depressie onder jongeren tijdens corona

Mon, 22 Nov 2021 12:32:33 GMT

Een periode die veel van ons vraagt, jong en oud

Inmiddels is corona niet meer weg te denken uit onze maatschappij. Het virus heeft op veel vlakken invloed op de samenleving. Om het terug te dringen zijn er allerlei maatregelen geweest.

Enkele maatregelen die nu blijvend lijken, hebben veel effect op ons. Zo moeten we testen als we nog niet gevaccineerd zijn, om te mogen sporten, uit eten kunnen of om te gaan stappen. Ook moeten we afstand houden, veel thuiswerken, mondkapjes dragen in bepaalde gelegenheden, en bij klachten thuisblijven en je laten testen.

We voelen ons beperkt in wat we mogen en dit kan juist het laatste zetje zijn, die laatste druppel waardoor een depressie begint. Het is dus dan niet alleen corona maar een opstapeling van factoren die al speelden.

Het is van belang dat we steeds beter zien wat een depressie is, dat het meer is dan alleen maar een opstandige puber die door zijn veranderende lijf en hormonen vaak wispelturig is. En ook is het belangrijk dat we weten hoe we iemand kunnen steunen die depressief is.

Daarom heb ik een animatievideo gemaakt om meer te vertellen over wat depressie is, en hoe je iemand kan helpen.

Wil je hierover doorpraten of je verhaal of zorgen met mij delen, dan mag je altijd een berichtje achterlaten.

Alles is anders...

Fri, 05 Mar 2021 14:02:39 GMT

Depresiviteit onder jongeren

Hij kan maar niet slapen… de hele tijd die onrustige kriebel in zijn buik. Aan de ene kant is het spannend en fijn, want morgen mag hij weer... Tegelijk voelt hij ook wat angst en onzekerheid. Niet iedereen zal er zijn, sommige vrienden zal hij nog steeds niet kunnen zien en hoe zal alles gaan.

Het is gek, zo vaak had hij zuchtend gezegd, waarom moet ik nu alweer naar school, wat zou het fijn zijn als er eens een tijd geen school is. De eerste lockdown was dus ook nog okey. Best relaxed om thuis te zitten en dat je redelijk je eigen gang kan gaan. Maar na een tijdje merkte hij dat hij wel zijn vrienden mistte. Hij merkte dat in zijn vriendengroep meerdere jongens en meiden door het thuiszitten down werden en steeds meer afzakten.

Wat was het dan ook prima om na de zomer weer gewoon alles te hervatten, okey die mondkapjes moesten even wennen, maar verder voelde het wel weer fijn om samen op school te zijn, om af te spreken met vrienden. En eerlijk is eerlijk, ook het leren ging toch wel weer lekkerder met het ritme van school.

De tweede lockdown was gewoon echt niet cool meer. Waarom konden ze niet gewoon even die paar dagen tot de kerstvakantie wel nog naar school gaan, samen het jaar afsluiten. En die regels… je kan elkaar nu gewoon echt niet meer opzoeken. Alleen via de app of door te facetimen spreken ze elkaar nog. Het stomme is dat hij het gevoel heeft er ook niet te kunnen zijn voor zijn vrienden. Door de thuissituatie en hoogoplopende emoties hebben sommigen het echt moeilijk. Anderen voelen zich erg alleen doordat ze dag in dag uit thuis in hun kamer zitten met hun sombere gedachtes, niet begrepen door anderen en ook nog eens zonder leuke dingen om naar uit te kijken. Want ook de feestjes of coole concerten zijn er niet meer.

Maar morgen eindelijk weer een klein stapje naar meer sociale contacten, bijkletsen en echt les krijgen…

Veel jongeren mogen deze weken eindelijk weer in welke vorm dan ook, beginnen met het volgen van lessen op school. In de media is veel geschreven over wat de coronaregels, het missen van hun sociale contacten en thuisonderwijs met hen doet. In deze leeftijd zijn de sociale contacten juist zo enorm belangrijk. Binnen hun vriendengroepen ontwikkelen ze zich en spiegelen zij zich, om zo te groeien naar zelfverzekerde jong volwassenen.

Voor de eindopdracht van mijn studie gezins- en opvoedingsproblematiek ga ik onderzoeken, welk effect corona en de regelgeving daaromheen, op jongeren heeft. In hoeverre zorgt dit voor meer depressiviteit en eenzaamheid onder de jongeren.

Voor mijn onderzoek wil ik ervaringen verzamelen, over dit onderwerp. Dus zou ik graag jullie ervaringen horen. Als je over het onderwerp andere vragen hebt of door wilt praten mag je ook een pb sturen natuurlijk!

Talitha… kan jij mij helpen beter op te letten?

Sat, 30 Jan 2021 12:52:17 GMT

Samen zoeken naar wat nodig is, maar in deze tijd nog veel belangrijker, het bieden van een luisterend oor...

Een vraag van een kind die mij raakt. Er gaan direct veel vragen door mij heen, want waarom lukt het je niet om op te letten? Is wat juf verteld te moeilijk? Zit jouw hoofd te vol? Hoe gaat het verder met jou? Ik probeer samen duidelijk te krijgen wat er nu eigenlijk allemaal speelt.

In mijn zoektocht, hoe ik als kinder- en beelddenkcoach de kinderen in mijn praktijk nog beter kan ondersteunen, kom ik steeds tot nieuwe inzichten en mag ik mij steeds weer verdiepen in onderdelen waardoor ik nog beter hulp kan bieden.

Kinderen komen met hele verschillende problemen in mijn praktijk. Sommige kinderen ondersteun ik vooral op emotioneel gebied en help hen op dat vlak te groeien. Ook help ik ouders bij dingen waar ze tegenaan lopen in de opvoeding. Nu in de lockdown is de vraag naar advies behoorlijk aan het groeien, want hoe moeilijk is het om werk, huishouden en begeleiden bij schoolwerk te combineren. Waar haal je als ouders nog de tijd weg om zelf op te laden, zodat je er weer met frisse moed tegen aan kan.

Maar de groep kinderen die vastloopt in dingen op leer technisch gebied groeit ook steeds meer. Hun hoofden zitten vol, en zo jong als ze zijn hebben ze ook nog helemaal niet goed geleerd om zelf te plannen en zichzelf aan te sturen. Luisteren naar hen en samen zoeken naar manieren die voor hun werken zijn dan ook erg belangrijk.

Een deel van deze kinderen en pubers loopt echt vast doordat ze hun werkgeheugen nog niet goed kunnen gebruiken. Ze horen de informatie wel, maar kunnen dit niet goed plaatsen en verwerken. Inmiddels heb ik voor mijn praktijk een paar hele mooie methodes en licenties om daar goed in te kunnen begeleiden, maar daar zal ik een andere keer meer over vertellen.

Je gevoel volgen

Tue, 25 Jun 2019 12:46:03 GMT

Je weet veel... meer dan je denkt... niet met je hoofd maar met je gevoel

Wij zijn als volwassenen heel goed in dingen beredeneren en verstandelijk onze keuzes te maken. Maar dat betekent niet dat deze keuzes altijd goed voelen. Want gevoel en wat verstandig is hoeven niet altijd op 1 lijn te liggen.

Je gevoel volgen is iets wat wij lastig vinden. Het klinkt zweverig en totaal niet stoer. Toch hebben we allemaal een periode in ons leven gehad waarin we dat juist wel heel sterk deden.

Als je naar een baby kijkt, hij gaat huilen als hij honger heeft, pijn heeft, moe is, bang is, iets niet lukt, zich verveelt, enz. Maar de eerste glimlachjes breken door op zijn gezichtje als hij zich fijn voelt, de vertrouwde geur van zijn moeder ruikt of aandacht krijgt.

Kijken we nog even verder dan zien we de peuters die ook nog zomaar ontploffen, of ineens intens verdrietig kunnen zijn, of juist schaterlachen om de kleinste dingen. Ze zijn ondernemend en willen de wereld ontdekken, en denken dan niet na dat sommige dingen niet kunnen of mogen. Zij leven en ontdekken nog heel erg vanuit hun gevoel en emoties.

Maar gaandeweg (ook bij de peuters al) leren wij onze kinderen dat ze moeten nadenken over wat ze doen. En dat is uiteraard heel goed, want we leven nu eenmaal met heel veel mensen op de aarde en dan zijn regels en rekening houden met een ander wel erg belangrijk.

Het is ook voor pubers erg verwarrend, alle hormonen in de war, waardoor hun emoties hoog kunnen oplopen. En daardoor steeds in conflict komen met hun omgeving. Zij zijn nog niet (goed) in staat om verder vooruit te denken, waardoor ze regelmatig in de problemen komen. Wij als volwassenen vinden dat ze al beter moeten weten en hun verstand moeten gebruiken, vergeten dan dat ze daar echt nog hulp bij nodig hebben van ons.

Uiteindelijk als volwassene, zijn wij zo getraind in hoe het hoort en wat we moeten doen om in de samenleving mee te kunnen draaien, dat we wel eens vergeten om terug te kijken naar wat wij eigenlijk echt willen. Wat maakt ons nu echt gelukkig? En neem ik eigenlijk wel de juiste keuzes als ik echt naar mijn gevoel luister? Ook voelen we soms angst om echt te kijken naar ons gevoel, want als we ons verdriet of onze boosheid echt durven toe te laten, hoe komen we dan weer uit onze emotie? Raken we dan niet uit balans? Zullen we dan niet doorslaan?

Hoe lastig ook, is het wel heel belangrijk om je je gevoel er te laten zijn. Want een keer intens verdrietig zijn en dit uiten kan enorm opluchten. En hoe fijn is het om oprecht te lachen, je kan je dan heel blij en zorgeloos voor een moment voelen. Maar ook in het dagelijks leven, wat wil je echt? Wat is echt belangrijk voor je? Als we alles met ons hoofd gaan beredeneren kunnen we niet dicht bij onszelf blijven en maken we keuzes die misschien helemaal niet goed voelen, maar wel passen bij wat de samenleving van ons verwacht.

Neem in onze drukke samenleving zo nu en dan een moment om echt te doen wat bij jou past. Of om echt naar een ander te luisteren. Geef kinderen ook de ruimte om te leren dat gevoel er mag zijn, deel je eigen gevoel, je liefde voor ze, je verdriet, zorgen en blijdschap. Ze leren van ons, en zo kunnen wij ze helpen in hun ontwikkeling.

De vakantie is echt voorbij...

Tue, 11 Sep 2018 15:02:08 GMT

Nieuwe uitdagingen aangaan

De eerste week na de schoolvakantie is alweer omgevlogen. Een week waarin alles weer begint op te starten en onze agenda’s zich weer flink beginnen te vullen met verplichtingen en afspraken. Of we nu beginnen aan een nieuwe baan, nieuwe klas, nieuwe school of juist teruggaan naar het oude en vertrouwde, we gaan allemaal weer nieuwe uitdagingen tegenkomen.

Tegen uitdagingen kan je heel erg opzien, kan ik dit wel? De lat hoog leggen voor onszelf of een ander is iets waar wij mensen best goed in zijn. Ook ik merk dat ik daar een kei in ben. Ik kan mijzelf erg in de weg zitten met mijn eigen verwachtingen en eisen.

Laat ik een voorbeeld noemen. Ongeveer een half jaar geleden werd ik gevraagd of ik ook mee wilde doen aan een obstaclerun. In eerste instantie dacht ik, ach dat doe ik wel even. Ik sportte drie keer in de week in de crossbox en was naar mijn idee best getraind. Het lopen zou wel een dingetje worden, maar ik zou nog een maand hebben om dat ‘even’ op peil te krijgen. Voor degenen die mij kennen, weten dat ik echt een hekel heb aan hardlopen, dus ik overschatte mijzelf hier redelijk in. Maar vol goede moed begon ik met lopen, met alle pijntjes en frustraties die bij het starten van iets nieuws horen. Mijn idee dat ik er klaar voor zou zijn werd nog iets kleiner gemaakt toen ik voor het eerst meeging naar een survival training en merkte dat ik maar heel weinig had aan mijn kracht en technieken die ik beheerste. De maand vloog om, en de run kwam wel heel snel dichterbij, met veel spanning in mijn maag zat ik stilletjes op de achterbank terwijl we er heenreden. De anderen waren enthousiast aan het kletsen en vertelden hoe gaaf ik het zou vinden, ik had daar nog wel mijn bedenkingen over. Na een warming up mochten we starten… Ik werd letterlijk een handje geholpen met over de muur te komen (eigenlijk meerdere handen) en daar begon de run. Vlak na de start was ik al buiten adem en zwaar gefrustreerd over mijzelf. Dit moest ik toch gewoon even kunnen? Gelukkig liep ik samen met een goede vriend van mij die mij er op bleef wijzen dat ik het echt prima deed voor een eerste keer en dat het niet een wedstrijd was maar iets wat we voor ons plezier deden. Na de eerste 7 kilometer was ik eindelijk zover dat ik de frustratie los kon laten en mij niet liet leiden door wat ik vond dat ik moest kunnen. Wat heb ik een lol gehad de tweede deel van de race en wat voelde ik mij trots toen ik over de finish kwam!

Het beste uit jezelf halen is goed, maar je moet kritisch blijven of de eisen die je aan jezelf stelt wel reëel zijn. Zelf merk ik dat het nemen van drempels steeds iets makkelijker gaat doordat ik steeds beter weet wat mijn sterke punten zijn. En net als de race, je moet gewoon vooruit gaan om te weten wat je aan de finish zal tegenkomen.

Zelf ga ik natuurlijk ook weer starten, de praktijk weer klaar om kinderen welkom te heten, en alweer goede gesprekken gehad met andere professionals om mooie dingen neer te zetten. Dus genoeg waar ik weer energie van krijg, en ook ik neem mijn drempeltje en ga met enthousiasme weer aan het werk!

Helpende hand als het even niet lukt

Sun, 01 Jul 2018 00:00:00 GMT

Als je kind vastloopt...

Wij als volwassenen hebben een druk leven met een volle agenda. We werken, sporten, maken tijd voor vrienden en willen dingen doen met onze kinderen. Maar ook de agenda's van onze kinderen lopen soms over. En dat zorgt dat hun hoofden overlopen van verplichtingen en emoties. Een gevolg wat ons raakt, is dat we zien dat onze kinderen niet lekker in hun vel zitten en zich anders gaan gedragen. In het stuk hieronder wil ik kort vertellen wat ik als kindercoach precies doe om samen te zorgen dat de kinderen weer in balans komen.

Het heeft een oorzaak…
Als we signalen opvangen dat ons kind zich niet fijn voelt zal er een oorzaak voor zijn. Dit kan te maken hebben met bijvoorbeeld:
Zich buitengesloten voelen of gepest worden, verdriet of gemis door verhuizing, verlies of echtscheiding. Weinig zelfvertrouwen, te hoge druk van buitenaf of juist te hoge eisen aan zichzelf stellen, faalangst of zich niet begrepen voelen. Maar ook kunnen leerproblemen een oorzaak zijn

Wat moet ik nu…
Soms lukt het niet om zelf een manier te vinden om verder te gaan, en is het fijn dat iemand je kan helpen door te luisteren en handvatten te geven om wel verder te komen.

Waarom een coach…
Als coach zoek ik samen met jullie naar de hulpvraag en onderzoeken we wat er nodig is om zelf weer sterk te kunnen staan.
Via spel, creatief bezig zijn, rollenspel, praten of de natuur in, werken we in een kortlopend traject aan de hulpvraag.
Doordat ik geen uitgebreide psychologische onderzoeken doe, kan ik direct met de hulpvraag aan de slag, waardoor er geen lange wachttijden zijn.

Wat levert het op…
Door aan de slag te gaan met de onderliggende oorzaken, staat je kind weer sterk in zijn schoenen. Hij voelt zich weer begrepen en leert waar zijn sterke punten liggen. Het krijgt gereedschap mee om in de toekomst zelf situaties aan te kunnen pakken. Als je op jonge leeftijd leert hoe je om kan gaan met lastige situaties, zal je op latere leeftijd hier voordeel aan hebben.